Να σας πω, λοιπόν, γιατί δεν γίνεται να μιμηθούμε – επιλεκτικά, πάντα – το υπόδειγμα του Ισραήλ. Το αποκαλύπτει μια λεπτομέρεια, την οποία άκουσα σε συνέντευξη του προέδρου του Πανεπιστημίου Μπεν Γκουριόν. Τον είχαν καλέσει να μιλήσει στο CNN, επειδή το πανεπιστημιακό νοσοκομείο ήταν στο ιατρικό συγκρότημα της Σορόκα, που καταστράφηκε από ιρανικό πύραυλο. Δεν συγκράτησα το όνομα του ανθρώπου, αλλά ένα πράγμα που είπε το ένιωσα όπως ο Εμανουέλ ένιωσε το χεράκι της Μπριζίτ στο πρόσωπό του. Το νοσοκομείο που καταστράφηκε, είπε, ήταν εκείνο που κάλυπτε τις ανάγκες ενός εκατομμυρίου Ισραηλινών που ζουν στη νοτιότερη επαρχία της χώρας. Δεν υπάρχει άλλο. Προφανώς, θα έχουν και άλλες ιατρικές δομές για να εξυπηρετούν τις συνήθεις ανάγκες, π.χ., ιατρικά κέντρα. Κανονικό νοσοκομείο, όμως, μεγάλο, σύγχρονα εξοπλισμένο, με όλες τις ειδικότητες, αυτό ήταν μόνο για 1.000.000 Ισραηλινούς.

Να ρωτήσω τώρα το εξής: Πόσους κατοίκους έχει, ας πούμε, ο νομός Κοζάνης και πόσα νοσοκομεία εντός και τριγύρω; Δεν μπαίνω καν στον κόπο να αναζητήσω τις απαντήσεις. Καταλάβατε, όμως, γιατί δεν μπορούμε να γίνουμε Ισραήλ. Επειδή θέλουμε το καλύτερο δημόσιο σύστημα και το θέλουμε παντού. Επειδή, εν αντιθέσει με τους Ισραηλινούς, εμείς δεν είμαστε μαθημένοι σε δύσκολες επιλογές. Θέλουμε πάντα και την πίτα μας ακέραια και τον σκύλο χορτάτο……

Όλο το άρθρο στα tanea